Το Επιπλο Σήμερα

Πέρασαν δίπλα από την Πιάτσα  και κι­νήθηκαν ανατολικά. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται από το παιχνί­δι του επιπλου. Είχε ήδη ζήσει ένα περιπετειώδες μεσημέρι, δε σκόπευε να κάνει και το απόγευμα του δραματικό. Σε λίγο έφτα­σαν σε μια μικρή πλατεία με το αμφίσημο όνομα «επιπλα». Πλατεία του επιπλου ή πλατεία των επιπλων; Κού­νησε το κεφάλι του επιτιμητικά. Είχε επηρεαστεί από τα μυστι­κά τάγματα, που, θολά και διακριτικά, αλλά και με εντυπωσιακή συχνότητα, εμφανίζονταν να συνοδεύουν την πορεία του αινιγματικού αξεσουαρ  όσο ξεδιπλωνόταν η ερευνά του. Είδε το νεαρό  να μπαίνει ξαφνικά σε ένα επιπλο-πωλείο, που έδειχνε μικροσκοπικό μπροστά στις προσόψεις των κτιρίων του 19ου αιώνα. Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να τον ακολου­θήσει, μα επειδή είχε αρχίσει να ψιχαλίζει δεν το σκέφτηκε δεύ­τερη φορά. Μπήκε στο μικρό κατάστημα, που είναι γεμάτο επιπλα. Ο νεαρός δε φαινόταν πουθενά. Πίσω από έναν ξύλινο πάγκο με γυάλινη επιφάνεια βρι­σκόταν ένας άντρας με φαλάκρα και περιποιημένο μούσι.

Κλείνοντας το τηλέφωνο κράτησε για λίγο στο νου του την εικόνα του φίλου του. Ήταν ο πιο πολυταξιδε­μένος άνθρωπος που γνώριζε τα πάντα γύρω από τα επιπλα. Μάλιστα είχε αρχίσει τα ταξίδια του από πολύ μικρός. Ο πατέρας του ήταν Ιταλός και η μητέρα του Ιταλοελληνίδα. Είχαν αποκτήσει το γιο τους στην Ιταλία, αλλά χώρισαν λίγο μετά τον ερχομό του παιδιού. Η μητέρα του τον πή­ρε μαζί της στην Ελλάδα. Μιλούσε σπάνια για τα παι­δικά του χρόνια. Όποτε ο άνοιγε μια τέτοια συζήτηση, απέφευγε τις περισσότερες φορές, γεγονός που έκανε το συ­νομιλητή του πιο προσεκτικό την επόμενη φορά. Πιθανότατα τα παιδικά τραύματα μιας διαλυμένης οικογένειας ήταν αρκετός λό­γος για να εξηγηθεί η δαιμονοποίηση του παρελθόντος ενός αν­θρώπου. Από καιρό σε καιρό και εντελώς αποσπασματικά, είχε συλλέξει κάποιες πληροφορίες. Έτσι είχε καταλά­βει ότι ο πατέρας του θα πρέπει να του έστελνε τακτικά χρήμα­τα ή ίσως και να του είχε αφήσει κάποια σοβαρή κληρονομιά. Τα επιπλα πάντως ήταν σίγουρα του πατέρα του.  Και ποτέ δεν είχε α­ναφέρει αν διατηρούσε επαφές με το γονιό του, πράγμα που το θεωρούσε απίθανο . Ίσως όλα αυτά τα ταξίδια και η διανοουμενίστικη ζωή φίλου του να ήταν ο δικός του τρόπος απόδρασης από το κελί της εσωστρέφειας όπου τον καθήλωνε το διαταραγμένο οικογενειακό παρελθόν του.

Ήταν σχεδόν απόγευμα και η πρωινή του συντροφιά εί­χε επιστρέψει. Αισθάνθηκε έντονο το αίσθημα της πείνας και ά­φησε με κάποια αόριστη δικαιολογία την βιβλιοθήκη με τα βιβλία για τα επιπλα  της ζωής του, αλλά δεν μπορούσε να βρει συ­νεκτικούς δεσμούς ανάμεσα στον αριστερό καναπε και τον δεξιό καναπε, παιχνίδια μάλλον. Έμεινε για πολλή ώρα ψάχνοντας δεσμούς, συγκρίνο­ντας στιλ, προσπαθώντας να βρει ένα κρυφό ή φανερό σχέδιο. Άδικος κόπος. Η αρχική ευφορία της αποκάλυψης των κρυμμέ­νων ραφιών έδωσε σταδιακά τη θέση της στην απογοήτευση. Όταν πλέον σήκωσε το κεφάλι του από τις χειρόγραφες σελίδες, εγκαταλείποντας την προσπάθεια, ήταν πια μεσημέρι. Μάζεψε τις γραμμένες σελίδες καθώς και τη μια άγραφη σ’ έναν πάκο και τον απίθωσε στο κομοδίνο. Ξάπλωσε στο μισοστρωμένο κρεβάτι και κοίταξε προς το ταβάνι. Σε τρία δευτερόλεπτα είχε κοιμηθεί. Τον ξύπνησε το χτύπημα στην πόρτα. Σηκώθηκε ζαλισμένος να ανοίξει θα συμμαζέψει το σπίτι μόνη της, είπε. Βγήκε έξω στο δειλινό, το ποτισμένο από την αύρα του πελάγους κι από το μπαρούτι των πολιορκιών, από τη μυ­ρωδιά του μούστου κι από τη μυρωδιά του αγώνα.

Εκείνο το βράδυ, σαν νέα που ήμουνα, κατάλαβα μερικά πράματα. Πρώτον, η διευθύντρια μισούσε θανάσιμα ότι και όποιον προερχόταν από τα άλλα τμήματα, δεύτερον, ο υποδιευθυντής είχε πάρε-δώσε με την πωλήτρια του ω αττικής και τρίτον, δεν ήξερα τίποτε για την προηγούμενη δουλειά του προϊσταμένου , πριν έρθει στην εταιρία μας. Κι ούτε έμαθα στα χρόνια που ακολούθησαν. Τάφος όλοι γύρω μου και κανείς δε μιλούσε.
Λα τα επιπλα της εταιρίας ήταν επιλογή της διευθύντριας, μολονότι δεν είχε καμία γνωση επί του θέματος, ότι projects υπήρχαν τα χειριζόταν η ίδια.
Πέρασαν χρόνια, δέκα ωμού φαίνεται, δε θυμάμαι πια, και κάποια μέρα ήρθε μια καθαρίστρια και μου ψιθύρισε κρυφά ότι η πωλήτρια είναι στα μπουρίνια της και θέλει να με δει. Απόρησα, φοβήθηκα κιόλας, μήπως το μάθει η προϊσταμένη μας, ζωντανή θα με έτρωγε. Η περιέργεια περιέργεια όμως. Έκανα κοπάνα από το γραφείο, έπλασα και μια ιστορία, σε περίπτωση που κάτι θα έβγαινε στο φανερό – αλλά ποιος θα με υποπτευόταν εμένα, τύπος και υπογραμμός ήμουνα μια ζωή, τα επιπλα στην εντέλεια χωρίς το παραμικρό, στρωματα, σαλόνι όλα κομπλέ.

Αυτό το περιοδικό είναι πολύ, πολύ διαφορετικό από όλα τα άλλα περιοδικά του κόσμου. Δεν υπερβάλλω καθόλου. Είναι σαν τα επιπλα, ξεχωρίζει γιατί είναι το μόνο που διαλέγει τον αναγνώστη του. Μάλιστα, μόλις τυπώσει και δέσει τις σελίδες του, στοιβάζεται σε διάφορα σημεία της πόλης επιλέγοντας αναγνώστες. Επιλέγει αυτούς που δεν έχουν χάσει το πάθος της αναζήτησης, της ανακάλυψης, των ταξιδιών, των προϊόντων. Κοιτά στα μάτια κάθε περαστικού και βρίσκει νέες, φρέσκες, παιδικές ματιές. Πιστεύει στη δύναμη της γνώσης, τις τιμές. Αυτό είναι το δώρο του σε όσους ασχοληθούν μαζί του. Μια γνώση, όμως, που περνά τα όρια της απλής πληροφόρησης, που η χρήση αυτής βοηθάει τον αναγνώστη να αναπτύξει και να βελτιώσει την προσωπικότητά του. Ακόμα και όταν χρησιμοποιείται άτσαλα, όπως σαν θέμα συζήτησης πάνω από τραπεζάκια του καφέ, την ώρα που οι κουβέντες και τα τσι- γάρα της παρέας έχουν τελειώσει. Αυτή τη φορά, το περιοδικό επέλεξε να ξαναμπεί στη θάλασσα της τέχνης και να ψάξει στη λογοτεχνία, στην ανθρώπινη ιστορία και στην ποπ κουλτούρα για το μπαρ. Ο αρχηγός, ως ο κυρίαρχος όλων των θαλασσών, κατοικεί και σε αυτή τη θάλασσα. Από εκεί που σκάει το κύμα μέχρι την πιο βαθιά άβυσσο. Ξεκινά από τη Βίβλο σαν δημιούργημα του καλού και αγαθού ιουδαϊκού Θεού. Αρχικά, ο Μεγάλος Αλάνθαστος, την πέμπτη ημέρα της δημιουργίας έφτιαξε δύο αρχηγούς, έναν αρσενικό και ένα θηλυκό, αλλά, εάν το είδος συνέχιζε να ανα- παράγεται, θα κατέστρεφε τον κόσμο, όποτε ο σοφός Θεός ενέργησε ξανά και έσφα- ξε το θηλυκό. Έμεινε μόνο ένα, αλλά αρκετά μεγάλο, τόσο σε μέγεθος όσο και σε κακία, γι’ αυτό οι άνθρωποι το ταξινομούσαν στη λίστα των Κακών μαζί με το τραπεζι, το επιπλο, τον καναπε και τον Ζίζ. Παρόλο που ο Μίλτον στις περιγραφές του Χαμένου Παραδείσου χρησιμοποιεί τον όρο αρχηγός για να περιγράψει το μέγεθος και τη δύναμη του επιπλου.